Stosunki seksualne bez zabezpieczenia i częste zmiany partnerów seksualnych zwiększają ryzyko rozwoju chorób wenerycznych. Według WHO w ciągu jednego dnia dochodzi do ponad miliona zakażeń przenoszonych drogą płciową. Jaka jest specyfika najpowszechniej występujących schorzeń tego typu?
Spis treści
Chlamydioza
Chlamydioza, potocznie nazywana chlamydią, to choroba wywoływana przez bakterię o nazwie Chlamydia trachomatis. Dotyka ona niemal 100 mln osób rocznie i stanowi duże zagrożenie dla zdrowia pacjenta. W skrajnych przypadkach zakażenie prowadzi do bezpłodności. Szacuje się, że u 75 proc. kobiet i 50 proc. mężczyzn chlamydioza nie daje żadnych objawów. Najczęściej w pierwszej kolejności diagnozuje się jej powikłania – zapalenie przydatków u kobiet lub najądrza u mężczyzn – a dopiero później wywołującą je chorobę.
Dlatego po rozpoznaniu jakichkolwiek niepokojących symptomów zapalenia, np. bólu podbrzusza, bólu moszny, częstego parcia na mocz, pieczenia podczas oddawania moczu, warto natychmiast skonsultować się z lekarzem. Co w takiej sytuacji zrobi wenerolog? Przeprowadzi wnikliwy wywiad, a następnie zleci odpowiednie badania. Jeśli obecność Chlamydii w organizmie zostanie potwierdzona, przepisze stosowne antybiotyki. Terapię cechuje szybkie działanie – zwykle wystarczy kilka dni przyjmowania leków, aby pozbyć się problemu.
Rzeżączka
Kolejną często występującą chorobą przenoszoną drogą płciową jest rzeżączka. Podobnie jak chlamydioza, rzeżączka wywoływana jest przez bakterię – dwoinkę rzeżączki. Można się nią zarazić nie tylko przez genitalne, ale też oralne i analne kontakty seksualne, co wpływa na powszechność występowania tego schorzenia. Nawet korzystanie z tych samych gąbek czy ręczników może prowadzić do zakażenia.
Wśród najczęściej występujących objawów rzeżączki można wymienić:
- upławy,
- swędzenie,
- infekcje,
- ból w okolicach odbytu,
- ból podbrzusza,
- ból w trakcie stosunku seksualnego.
Rzeżączka może również przebiegać bezobjawowo. Dzięki badaniom wykonywanym nie tylko w przypadku objawów, ale również profilaktycznie, terapię udaje się podjąć odpowiednio wcześnie, co pozwala zapobiec groźnym powikłaniom. Żeby pozbyć się choroby i jej uciążliwych symptomów, wenerolog zalecia leczenie odpowiednimi antybiotykami.
Kiła
Kiła to choroba bakteryjna, którą wywołuje zakażenie krętkiem Treponemapallidum. Wyróżnia się jej dwie postaci: wrodzoną i nabytą. Pierwsza rozwija się w wyniku zakażenia płodu w łonie matki, a druga jest przenoszona poprzez kontakty seksualne.
Większość przypadków kiły rozpoznawanych w Polsce jest bezobjawowa. Badania w kierunku kiły zalecane są u osób utrzymujących aktywność seksualną z więcej niż jednym partnerem/partnerką raz na 6 miesięcy, niezależnie od występowania objawów. Wenerolog stwierdza kiłę na podstawie badańkrwi.
W przypadku jakich objawów udać się do specjalisty? Jeśli w okolicach genitaliów, odbytu lub w jamie ustnej pojawił się pęcherzyk, grudka albo owrzodzenie niewiadomego pochodzenia. To tak zwana zmiana pierwotna, która jest niebolesna i po kilku tygodniach znika. Nie oznacza to jednak końca choroby, wręcz przeciwnie – to jej naturalny przebieg, dlatego nie warto bagatelizować problemu. Brak interwencji lekarskiej może doprowadzić nawet do uszkodzenia licznych narządów. Nie warto więc zwlekać z wizytą u specjalisty i jak najszybciej zgłosić się do wenerologa, który przepisze odpowiedni antybiotyk.
Pamiętaj, osobom mającym kontakty seksualne z więcej niż jednym partnerem/partnerką badania w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową zalecane są raz na 6 miesięcy nawet w przypadku braku objawów.